Gisteren had ik na de sessie voor volwassenen een gesprek met één van de deelneemsters. Haar dochtertje komt naar de kinderyoga op woensdagnamiddag. Ik heb gepland om voor de laatste sessie naar Disney’s Inside Out te kijken en had daarvoor een mailtje gestuurd naar de ouders of ze die dag wat langer dan normaal kunnen blijven. In de mail leg ik ook uit waarom ik naar deze film wil kijken: als aanknopingspunt om over onze gevoelens te praten.

Bleek dat dat mailtje een goed gesprek tussen de ouders op gang heeft gebracht: waarom laten ze hun 4-jarige dochter eigenlijk aan kinderyoga meedoen? Ze formuleerden 3 antwoorden:
– een uurtje voor zichzelf (broerlief is nogal ‘aanwezig’… 🙂 )
– tijd voor haar om wat tot rust te komen, ze is zoals elke gezonde kleuter best wel actief
– het biedt haar wat beweging

Ik ben zo blij dat deze ouders echt stilstaan bij wat yoga hun kind kan bieden! De min of meer impliciete vraag was hoe praten over gevoelens zijn plaats heeft in kinderyoga? Eerst en vooral is het mijn overtuiging dat het belangrijk is voor onze kinderen om gevoelens bespreekbaar te maken. Via het fysieke gedeelte van yoga – de zgn. asana’s – werken we aan lichaamsbewustzijn, ontdekken we de anatomie van ons lichaam. Dat helpt om vervolgens te kunnen zeggen waar het niet ok of raar voelt in ons lichaam. We kunnen dat dan ook gaan benoemen: ‘als ik bang ben voel ik mijn borstkas samentrekken’ of ‘als ik verdriet heb, knijpt mijn keel dicht’. Daarna kunnen we technieken gaan aanbieden om daar mee om te gaan, meestal ademhalingsoefening van deze of gene soort, op kindermaat, zoals ‘de vulkaan’, waarbij we bijna letterlijk de gevoelens uit ons lijf laten barsten en daarna de rust kan weerkeren. We zoeken dan ook naar voorbeelden, wanneer hadden we anders kunnen reageren? Hoe kunnen we dat anders doen in de toekomst als iets gelijkaardigs voorvalt?

Mochten we dit alles niet doen… dan doen we niet meer dan gewoon wat beweging aanbieden… Uiteindelijk willen we allemaal toch dat onze kids de tools in zich hebben om stevig in het leven te staan?

En die mama? Die was helemaal akkoord trouwens… Dochterlief doet gewoon verder na de Kerstvakantie!