Ik geef het grif toe, er zijn vaak situaties waarin ik niet de woorden vind om betekenisvol uit te drukken wat ik voel, meevoel vooral dan, met anderen, die een moeilijke periode doorgaan omdat ze een verlies hebben geleden. Het verlies van een ouder, verwacht of onverwacht, het verlies van een partner, of het verlies van een kind, meestal onverwacht dan.

Zijn er woorden die ‘gepast’ zijn in zo’n geval? Klinkt alles dan niet hol en leeg terwijl je je eigen verdriet een plaats tracht te geven?

Vaak zeg ik weinig, zelfs niets… Wat niet wil zeggen dat ik niet meevoél, op een zeer betekenisvolle manier zelfs en dat probeer ik duidelijk te maken op een andere manier. De rouwende écht aankijken bijvoorbeeld, of op een welgemeende, intentievolle manier een knuffel of aanraking te geven, of iets alledaags voor die andere te doen zonder dat die er om vraagt…

Ik vraag me steeds af of dit soort dingen ‘aankomt’ op momenten van diepe rouw, of de ander dan niet ommuurd door zijn of haar gevoelens niets merkt van die kleine gebaren. Ik mocht eerder deze week bij één dame in de cursus alvast ervaren dat ze het wel heeft gemerkt. Ze moet het verlies betreuren van haar volwassen zoon, een auto-ongeluk is hem fataal geworden. Buiten haar voornaam en buiten mijn les ken ik haar eigenlijk niet, ik zie alleen hoe ze wekelijks trouw op haar yogamat komt te staan en me letterlijk haar hart toont. En hoewel ik de woorden niet had om naar haar toe te stappen en haar te zeggen hoe ik met haar meevoel, heb ik getracht doorheen het lesgeven haar te helpen voelen wat er in haar lichaam gebeurt, ik heb gegeven op de manier die ik het beste beheers: al mijn intenties op die persoon richten.

Ze heeft het gemerkt…. Ze stapte naar me toe op het einde van de les en zei me: ‘Jij geeft zo veel… zelfs zonder iets te zeggen…’. En waarschuwde me op te letten ook te ontvangen, maar dat had ik zonet gedaan….

Dankjewel H.

 

Daya is een Sanskriet woord en betekent ‘empathie’, ‘inlevingsvermogen’, ‘medeleven’. Ik heb de naam niet zomaar gekozen omdat hij wel leuk klinkt, bij het lesgeven vind ik het immers belangrijk dicht bij mijn cursisten te staan, me in hen te verplaatsen en trachten voeling te krijgen met wat zij gewaarworden om hen zo hopelijk vooruit te helpen op het pad naar hun bestemming